เมื่อก่อนไม่เคยได้คิด ผิดอะไรไม่เคยจะรู้
ไม่ได้ดูเหมือนในสิ่งที่กระทำ ให้ใครบางคนเสียใจ
จนมาจบตรงการแยกทาง ทุกๆอย่างที่เคยทำไว้
ก็ได้กลับมาเตือนย้ำใจให้คิด ว่าฉันนั้นโง่แค่ไหน
อยากจะหมุนเวลาให้กลับยังไง ก็ไม่ย้อนมันคืนได้แล้ว
ได้แต่ขอให้เธอได้โปรดอภัยให้กัน ซักครั้งจะยอมได้มั้ย

ช่วงชีวิตฉันที่ขาดเธอเหมือนจะตาย หัวใจมันทนไม่ไหว
มันคอยแต่มองร้องหาว่าเธออยู่ไหนและเป็นอย่างไร
กลับมาหาฉันได้โปรดเธอนะคนดี ต่อจากนี้ที่เคยร้องไห้
จะไม่ทำให้เธอต้องช้ำและเสียน้ำตา
กลับมาเป็นอย่างเดิมได้มั้ยรักกันอย่างเก่า

แต่ก่อนไม่เป็นอย่างนี้ อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหล
อยากให้เธอได้ฟังว่าฉันละอายที่ทำให้เธอเสียใจ
ถ้าไม่จบตรงการแยกทาง ทุกๆอย่างที่เคยทำไว้
คงไม่กลับมาเตือนย้ำใจให้คิดว่าฉันนั้นโง่แค่ไหน

รู้ว่าแผลที่ฉันนั้นได้ฝากยากจะลบมันไปจากใจ
แต่ว่าขอได้มั้ย ให้เปนฉันได้มั้ย
ให้ฉันรักษาเธอเอง

"อยากให้รู้ว่าเสียใจจริงๆ อยากขอโทษจากใจจริงๆกับสิ่งที่ทำลงไป

ได้โปรดเถอะค่ะ ให้อภัยส้มโอน่ะ ส้มโอไม่อยากรู้สึกแบบนี้ ไม่อยากอยู่ในสภาพแบบนี้

ร้องไห้ไปจนไม่รู้จะเอาน้ำตาที่ไหนมาร้องอีกแล้ว รู้ค่ะว่าทำผิดมาก และพร้อมจะแก้ตัวใหม่อีกครั้ง

ขอเพียงให้อภัยส้มโอน่ะคะ ขอร้องล่ะ.......ค่ะ....."

.. * SooMoo * ..

 

 

 

 

     ชายรูปงาม : ส้มโอจะเอาล่ะหรอ

     ส้มโอ      : ค่ะ

     ชายรูปงาม : ทำไมถึงคิดจะเอาล่ะ เราไม่ได้อยากเข้าคณะนี้ไม่ใช่หรอ แล้วไม่อยากเข้าเภสัชแล้วหรอ

     ส้มโอ      : ก้ออยากค่ะ แต่กลัวไม่ติด ไม่กล้าเสี่ยง

     ชายรูปงาม : ถ้าเป็นเรา เราจะลองเสี่ยงเพราะถ้าเราเอา เราต้องทนอยู่กับสิ่งที่เราไม่ได้รักถึง 4 ปี

     ส้มโอ      : แล้วถ้ามันไม่ติดล่ะค่ะ

     ชายรูปงาม : ถ้าไม่ติดก้อรอสอบใหม่ หรือหาเรียนอย่างอื่นไปก่อนแล้วสอบใหม่

                    อย่างน้อยถ้าเราได้เรียนสิ่งที่เราตั้งใจและรักที่จะเรีนยหรือทำงานมันก้อดีและคุ้มค่ากับเวลาที่เสียไป

 

เป็นไงบ้างกับคำพูดของคนๆนี้ คิดว่าสิ่งที่เขาพูดมันจริงไหม พี่ตอบได้เลยว่ามันจริงทุกอย่างถ้าเราได้ลองมานั่งคิดถึงคำพูดของเขาดู

เขาทำให้พี่รู้สึกชุกคิดขึ้นมาได้ ในสิ่งที่พี่ไท่เคยคิด พี่เชื่อว่าในสถานการณืช่วงนี้คือช่วงแห่งการสอบเข้า

มันมีความคิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในหัวของทุกคน คือ คณะอะไรก้อได้ขอแค่ได้ติด มช. หรือมหาลัยตามที่ต้องการก้อพอ

ไม่มีใครมานั่งคิดว่า ตัวเองจะรักที่จะอยู่กับมันไหม ถึงแม้จะไม่ได้คณะที่ตัวเองต้องการก้อไม่เป็นไร ไม่เอาแล้ว ติดแล้วก้อพอแล้วซิ

พี่เคยคิดมาหมดแล้ว บางทียังปลอบตัวเองว่าก้อดวงชะตากำหนดมาให้เราได้เรียนไอ้นี่มั้ง ซึ่งจริงๆแล้วเราน่าจะนึกถึงว่า

ถ้าเราติดไปแล้วล่ะ แล้วเราได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองไม่ไม่ได้รักมันจริงๆแค่เรียนๆไปตามนั้นเพื่ออยู่มหาลัย

แล้วเราจะรู้ว่าเราไม่สามารถสู้กับมันและคนอื่นๆได้หรอก สุดท้ายเราอาจจะต้องยอมแพ้ไปในที่สุดก้อได้

 

อย่างพี่น่ะ ณ ตอนนี้การเรียนในคณะที่พี่เรียนเรียนอยู่บอกได้เลยว่าไม่ง่ายเลย มันอาจจะไม่ได้ยากแบบที่ว่าเรีนยไม่ได้

แต่มันต้องแข่งกับคนอื่นๆ มันคือการแข่งขันอย่างที่ไม่เคยได้ทำอย่างนี้มาก่อน ทุกคนในคณะนี้เก่งมาก

บางทีพี่ก้อเหนื่อยใจด้วยซ้ำไป แต่พี่ก้อไม่ท้อ พี่สู้เพื่อที่จะไปให้ถึงฝันของตัวเอง ก้อพี่เป็นคนเลือกที่จะเข้ามาหามันนี่

พี่รักที่จะทำ จะอยู่คณะนี้ ดังนั้นพี่จะท้อไม่ได้ นี่เป็นความรู้สึกนึงที่เป็นแรงผลักดันเพื่อให้พี่มีความพยายาม ตั้งใจเรียน

และไม่กลัวต่อใครหน้าไหน ถึงเขาจะเก่งกว่าเราแค่ไหนก้อตาม ขอให้เราทำให้เต็มที่ก้อพอ

 

พี่ก้ออยากฝากให่น้องคิดดูกับเรื่องราวชีวิตช่วงเอนทรานส์กว่าที่พี่จะได้เข้าคณะที่พี่อยากเข้าในมหาลัยที่น้องๆและพี่ก้อหมายมั่นเช่นเดียวกัน

คิดให้ดีก่อนเลือกคณะด้วยล่ะ มิเช่นนั้นอาจจะต้องเสียใจภายหลังก้อได้

 

พี่จะรอน้องๆเดิมตามพวกพี่ๆมากันน่ะค่ะ เรารอคุณอยู่

 

จบล่ะ...

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ㅕㅇㅑ หัวใจสั่งให้จำ ㅕㅇㅑ

 

คนบางคนเข้ามาในชีวิตเรา  ไม่ทิ้งไว้แม้แต่รอยเท้า

 

ไม่นานก็โดนเวลาลบไป  แต่ว่าคนบางคนเข้ามาไม่นานเท่าไหร่

 

ทำไมยังจำยังเก็บไว้  ไม่ว่าจะทำอย่างไร  ไม่อาจลืมเธอ

 

* มันเหมือนว่าเธอยังอยู่  อยู่ตรงนี้

 

ในมุมที่ลึกลงไปในหัวใจ  อยู่อย่างนั้น

 

ไม่มีสักวันที่จะลบไป  ไม่เคยมีใครสักคนแทนที่เธอได้เลย

 

** รัก....ยังร้องเรียกเธอซ้ำๆ  ล้านคำในทุกนาทีที่หายใจ

 

ก็ไม่รู้ชีวิตจะอยู่ถึงไหน  วันสุดท้ายคือวันที่ลืมเธอ

 

ลบไม่ได้หรอกใจมันสั่งให้จำ  ลบไม่ได้หรอกใจมันสั่งให้จำ

 

คิดไว้ว่าสักวันถ้าได้รักใคร  ฉันคงจะลืมเธอหมดใจ

 

เพิ่งรู้ว่าถึงทำไป  ไม่อาจลืมเธอ

 

( *, ** )

 

หัวใจบอกว่ารัก.....ยังร้องเรียกเธอซ้ำๆ  ล้านคำในทุกนาทีที่หายใจ

 

เหลือเวลาอีก 4 วันเจ้า จะถึงวันประกาศความเป็นความตายของชีวิตเราแล้ว  เหอๆ  ....  จะเป็นไงเนี่ย สาธุ.............ขอให้ฝันของฉันเป็นจริงทีเถอะ ฉันอยากจะทำตามที่ฉันคิด ฉันจะไปบอกกับคนๆนึงว่าฉันทำได้แล้ว เพราะมีเขาเป็นกำลังใจให้ฉัน ทำให้ฉันมีวันนี้  มันจะเป็นแค่ฝันไหมหนอ.... อีกตั้ง 4 วัน นานจัง เมื่อไหร่จะประกาศผลสักทีน่ะ  

 

* * * รัก...ยังร้องเรียกเธอซ้ำๆ ล้านคำในทุกนาทีที่หายใจ ก้อไม่รู้....ชีวิตจะอยู่ถึงไหน วันสุดท้ายคือวันที่ลืมเธอ * * *

  ลบไม่ได้หรอกใจมันสั่งให้จำ  ลบไม่ได้หรอกใจมันสั่งให้จำ  

 

 

 

โอ้ย..........เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  อยากออกไปเที่ยวจังเลย อยู่แต่บ้านๆๆๆๆ จนจะอวกออกมาเป็นบ้านอยู่แล้ว อยากไปเที่ยวกับเพื่อนๆๆจัง คิดถึงทุกๆๆคนเลย  อยากเจอ........เพื่อน   อยากคุยกัน เล่นกันเหมือนที่เคยทอยู่เป็นประจำอ่ะ  แต่มันคงไม่มีอีกแล้ว   อยากไปเที่ยวที่ดรงเรียนด้วย แต่ไม่รู้จะหาข้ออ้างอาไรไปได้ ขับรถเองก้อไม่เป็น จะไปไหนก้อไม่ได้   ได้แต่อยู่บ้าน  นั่งรอๆๆๆๆๆๆๆ  ...... รอแล้วรอเล่า   เมื่อไหร่จะประกาศผลซะที จะได้รู้เรื่องกันไปซะที ว่าควรจะเลิกหวังในสิ่งที่มันเป้นไปไม่ได้ เพราะความสามารถฉันมันไม่ถึง   แง้ๆๆๆๆ..........   เมื่อไหร่จะถึง 24 สักที แล้วมันจาเลื่อนอีกไหมเนี่ย

 

เหอๆ....วันนั้นว่าจะเล่าเรื่องดำหัวอ่ะน่ะ แต่ก้อไม่ได้เล่าสักทีเอาเป็นว่าไม่ต้องเล่าแล้วดีกว่า   555+++ เลิกล้มความตั้งใจซะงั้น  ก้อมันก้อไม่ค่อยมีอาไร เล่าก้อได้ เท่าที่จำได้อ่ะน่ะ คือวันนั้นมันนัดกันที่บ้านอาซุ้ย 7.30  เราก้ออุตส่าห์แหกขี้ตาตื่นแต่เช้าเพื่อไปตามเวลานัด นี่ขนาดเผื่อเวลาว่าเลทนิดหน่อยน่ะ แต่ไอ้พวกผู้ชายที่แสนจะตรงต่อเวลา กว่ามันจะมากันครบกี่โมงรู้ม่ะ เกือบๆ 9 โมงอ่ะ โอ้โห!!!! ให้ตายเถอะ ถ้านัดกับแฟนมันจะสายขนาดนี้ไหมเนี่ย โคตรเซงเลย  พอรวมตัวกันได้พอสมควรก้อตั้งท่าจะไปกันแหละ แต่ไอ้นัคมันบอกว่ายังไม่ต้องรีบ แต่ทุกคนก้อไปยืนรอหน้าบ้านมันล่ะน่ะเตรียมขึ้นรถกันอย่างพร้อมเพรียง พอทุกคนเห็นไอ้นัคขึ้นรถ เราก้อแหกันขึ้นรถกันหมดเลยโดยที่ไอ้นัคยังไม่ได้เรียกไรสักคำ พอขึ้นไปนั่งกันเสร็จเรียบร้อย มันมีบางคนไปนั่งรถไอ้หมิง ไอ้นัคดันบอกว่าให้ไอ้หมิงรออยู่นี่ก่อน ยังไม่ไปมันแค่จะไปเอาดอกไม้ที่กาดหลวง......  อ้าว...ยังไม่ไปก้อไม่บอก  มันตอบว่าไงรู้ม่ะ มันบอกว่า ก้อข้าไม่ได้บอกว่าจะไปซะหน่อยพวกแกก้อขึ้นกันมาเอง  

เหอๆๆ....เซงแกจริงๆๆเลย   พวกเราเลยไปเอาดอกกลับมันเลย หุหุ  เสร็จแล้วก้อกลับมาที่บ้านมันเอาของอีกนิดหน่อยแล้วก้อเริ่มออกเดินทางไปบานผู้จัดการกัน  โดยมีไอ้นัคเป็นคนขับรถ  5555 พอไปถึงบ้านผู้จัดการเราก้อขนข้าวขนของลงกันอย่างวุ่นวาย  พอผู้จัดการเห็นก้อเลยถามว่า อ้าว...ไหนนกยูงว่าจะมาปรึกษาเรื่องแอดมิดชันไง 5555  แผนการคับท่านแล้วทุกคนก้อลงที่นกยูงคนเด๋ว  อิอิ... แล้วพวกเราก้อนั่งคุยกับผู้จัดการ (หรือว่านั่งฟังผู้จัดการคุยกันแน่หว่า  ...  555..) แล้วก้อปลอกผลไม้กินกัน  อย่างกับชั่วโมงคหกรรมแหนะ มีการสอนปลอกผลไม้ด้วย  สนุกดีๆๆๆ  แล้วเราก้อรอครูวิมา พอมาถึงก้อเริ่มพิธีกันเลยคับ เป็นพิธีที่เรียบง่าย แต่ได้ใจกันไปเต็มๆๆ อ่ะน่ะ  แล้วผู้จัดการก้อพาพวกเราไปเลี้ยงกันที่มาดามเอี่ยน  อร่อยด้วย...สนุกด้วย..... แฮปปี้ดีจ้า   ในวันนั้น......จบข่าว

 

 

                ปีหน้าก้อว่าจะไปกันอีกน่ะ....5555 แล้วจะชวนใหม่น่ะเพื่อนๆๆๆๆ

 

 

วันนี้พวกเราชาวสหัชสามารถรวมตัวกันได้อีกครั้งแม้จะไม่ครบทั้ง 27 ชีวิต แต่ก้อรวมได้ไม่น้อยเหมือนกันราวๆ 17 คนอ่ะน่ะ

เพื่อทำภาระกิจลับบางอย่งที่ใครก้อล่วงรู้ไม่ได้ และอย่าให้เรื่องนี้กระจายไปได้เลย ไม่งั้นอันตราย

โห..........พูดซะเว่อร์  หุหุ.. ก้อเราแอบไปเซอร์ไพรส ผู้จัดการ ครูใหญ่ และครูวิ เพื่อจะรดน้ำดำหัวอ่ะดิ ความจริงมีรายละเอียดอีกเยอะน่ะ แต่คืนนี้ง่วงแล้วอ่ะไว้พรุ่งนี้ค่อยมาเล่าต่อล่ะกันน่ะ  ง่วงแล้ว....เหนื่อยแล้วด้วย  ป่ะล่ะน่ะ

 

 

                                         

เชิญเพื่อนๆชาวสหัชเข้าไปในเวบรุ่นของเรากันด้วยน่ะ รุ่นเรามีเวบรุ่นไว้ติดต่อกันน่ะจ๊ะจาได้ม่ะลืมกัน

เข้าไปชมได้ตามที่อยู่นี้เลยจ้า www.geocities.com/sahach48   อิอิ

 

แต่จามีการอัพเดทอยู่เสมอน่ะ

ไม่ต้องห่วง นายกับดอนจาเป็นคนทำ 5555+

ส่วนส้มโอก้อคอยติดตามเฉยๆอ่ะค่ะ ไม่ได้ช่วยไรเขาหรอก หุหุ

 

 

อยากได้ nokia 6111 pink   อ่า................

 

เหอๆ ..... รอ.... รอ.....รอ   ไม่รู้ต้องรอไปอีกถึงเมือ่ไหร่ เมื่อวานก้อไปโรงเรียนเลือกคณะมาเป้นรอบที่สอง แต่ยังไงฉันก้อยังจะเลือกเหมือนเดิมเนี่ยแหละ   ก้อมันอยากเรียนเภสัชนี่หว่าเลือกมาตั้งแต่โควต้าแล้ว  พลาดมาแล้วทีนึง คราวนี้ไม่อยากจาพลาดอีกแล้วน่ะ บอกตามตรงว่าไม่ได้คิดเผื่อใจไว้สักนิดว่าอาจไม่ติด แต่คิดอย่างเดียวว่าต้องติด เพราะมีคนๆนึงรอฟังผลของเราอยู่จะโทรบอกเขาเป็นคนแรกเลย (ถ้าติดน่ะ)  แตฉันก้อยังสับสนอยู่ดีว่าจะเลือกไรดีระหว่างแพทย์แผนจีนกับมนุดจีนอ่ะ ใจอยกเรียนแพทย์แผนจีนน่ะ แต่มันไกลอ่ะ ไม่อยากไปอยู่ กทมใ หรอก มันน่ากลัวไงก้อมาะรู้ ส่วนมนุดจีนก้อเรียนได้แต่ชอบจริงๆม่ะ ก้อดีกว่าเศรษฐศาสตร์อ่ะ อย่างน้อยกอ้มีเพื่อน อีกอย่างเรียนภาษาคงไม่ตกงานหรอก  เหอๆ จะเอาไงดีอ่ะ ใครก้อได้ช่วยตักสินใจทีศิ ช่วยคิกหน่อยได้ไหมว่าฉันควรทำไงดีอ่า..........แง้ๆๆๆๆ

 

 

 คิ ด ถึ ง ค น ส ว ย จั ง เลย......** ** **  -*-

ไม่อัพซะนาน ไม่มีเวลาอ่ะ กลับบ้านก้อดึก วุ่นๆกับผลสอบซะด้วย ดคตรเซงเลย ไม่รู้จะยกเลิกอีกี่ล้านรอบ เหอๆ แต่ก้อคงต้องรอ..รอ....อร...แล้วก้อรอ ไม่เป็นไร สูๆๆ กำลังใจดีซอย่าง   อิอิ  

 

* * * ด แล ตัว เอง ด้วย น่ะ * * *     ค่า - - - - -

 ใกล้เข้ามาแล้วครับพี่น้อง สำหรับผลคะแนนที่ทุกคนกำลังรอคอยว่าชีวิตจะเป็นหรือจะตาย มันใกล้จะมาชีชะตาชีวิตของพวกเราแล้วเหอๆ ยิ่งนึกก้อยิ่งกลุ้ม มันจะเป็นไงอ่ะ กลัวจังเลยอ่ะ   ไม่กล้าดูคะแนนของตัวเองเลยแหะ ไม่อยากให้ครูดูคะแนนเลยอ่ะ ถ้ามันดีก้อดีไป แต่ถ้ามันแย่ล่ะ ใครที่ไหนเขาจะมาช่วยเลือกคณะให้ได้หะ ถาคะแนนมันน่ารักกระจุ๊มกระจิ๋มเนี่ย เหอๆ  ยิ่งคิกก้อยิ่งกลุ้ม แต่มันเป็นอะไรที่หนีไม่พ้นจริงๆ เราต้องเผชิญหน้า สู้กับมันครับทุกคน      "พวกเราสู้ๆ   อย่ายอมแพ้  อย่าปิดประตูแพ้ ทั้งๆที่เรายังไม่สู้  จริงม่ะ"

 

 

 

                .......soomoo..........

                           ^_^         

วัฏจักรชีวิตฉันมันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย จากที่เคยตื่นแต่เช้าอาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน ใส่ชัดนักเรียนไปโรงเรียนแต่เช้า เรียนๆๆๆๆ สนุกด้วยมีความสุขมาก แล้วก้อกลับบ้านนอนดูทีวี แต่มันไม่ใช่อีกแล้วอ่ะ มันเปลี่ยนไป เด๋วนี้ฉันต้องตื่นขึ้นมาอาบน้ำ แต่งตัวธรรมดา กวาดบ้าน ถูบ้าน ซักผ้า เล่นเอมบ้าง ดูทีวีนิดหน่อย เพื่อรอเวลาให้ถึงบ่าย2แล้วก้อออกบ้านไปปฏิบัติหน้าที่ของตัวเอง กว่าจะได้กลับก้อห้าทุ่มกว่าเกือบเที่ยงคืน ไม่ได้ทำอาไรสักอย่าง ไม่มีอาไรดู เหอๆๆ ไปเที่ยวไหนก้อไม่ได้  ชีวิตฉันจาเป็นไงต่อไปเนี่ย   แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  

 

- - - ด้ ว ย แ ร ง แ ห่ ง รั ก - - - คิ ด ถึ ง จั ง - - -

และแล้วมันก้อผ่านพ้อไปจนได้ กับวันอำลาที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นเพราะมันเป็นวันแห่งการลาจากอย่างที่ไม่รู้ได้เลยว่า จะมีวันที่จะกลับมารวมตัวกันแบบนี้ได้อีกเมื่อไหร่ เมื่อวานเราไม่ได้ร้องไห้โหหรอกน่ะ ได้แต่คลอๆนิดหน่อย แต่เกือบจะร้องก้อเพราะเห็นภาพบรรยากาศวันเก่าๆของพวกเรานั่นแหละ มันคิดถึงเพื่อนนี่หว่า รักเพื่อนๆๆๆๆๆทุกๆๆๆๆๆวันน่ะสัญญาและสาบาน  และคนๆนึงที่ฉันไม่อยากจะลาจากก้อต้องลาจาก เศร้าจัง แต่ฉันได้สิ่งๆนึงที่เป็นตัวแทนว่าคนๆนั้นจะอยู่เคียงข้างฉันตลอดไป ไม่ว่าเวลาที่ฉันจะสุขหรือทุกข์ เค้าจะอยู่เคียงข้างฉัน

 

"รักน่ะค่ะ คิดถึงมากกกกด้วย" 

 

"ลาก่อน....ทุกคน"

 

"ลาก่อน...โรงเจียระไนเพรชแห่งนี้"

 

"ลาก่อน...ช่างเจียระไรฝีมือดีทุกท่านค่ะ"

 

"นู๋จะไม่มีวันลืมเลย"

 

วันนี้ไปซ้อมวันอำลาที่โรงเรียนมา มองไปรอบๆทำให้มันนึกๆไปว่า นึกว่าจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกซะแล้ว นี่แค่วันซ้อมน่ะ ยังรู้สึกหดหู่ยังไงก้อไม่รู้ ทั้งที่มันเป็นวันจบการศึกษาน่ะ เราน่าจะดีใจที่เรียนจบชีวิตม.ปลายซะที แต่ฉันกลับไม่รู้สึกอย่างนั้นอ่ะ ฉันคิดถึงโรงเรียน คิดถึงชีวิตที่นี่ มันเป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขน่ะ ใครๆอาจจะอยากไปให้พ้นๆชีวิตในโรงเรียนแล้วชอบอิสระในมหาวิทยาลัย แต่ฉันไม่ใช่อ่ะ ฉันรู้สึกว่าชีวิตในโรงเรียนมันอบอุ่นและจริงใจที่สุดแล้ว ยิ่งตอนซ้อมร้องเพลงลาน่ะ พอถึงท่อนที่ว่า"ลา...แล้วลา....คุณครู ให้ความรู้ อุ้มชูเคียงชิดใกล้" ฉันไม่เคยร้องท่อนนี้แล้วยิ้มหรือหัวเราะออกมาได้เลย เพราะฉันคิดถึงคนๆนึงที่ฉันรักมาก ภาพทุกภาพของคนๆนั้นมันอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดเวลาเลย มันอดนึกไม่ได้ว่าฉันอาจจะไม่มีโอกาสได้พบหน้าคนๆนั้นอีกก้อได้ แง้ๆๆๆๆๆ   "คิดถึงน่ะค่ะ คิดถึงมาก จะไม่มีวันลืมเวลากว่า 7 ปีที่ผ่านมาที่ได้รู้จักเลยค่ะ"