และแล้วมันก้อผ่านพ้อไปจนได้ กับวันอำลาที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นเพราะมันเป็นวันแห่งการลาจากอย่างที่ไม่รู้ได้เลยว่า จะมีวันที่จะกลับมารวมตัวกันแบบนี้ได้อีกเมื่อไหร่ เมื่อวานเราไม่ได้ร้องไห้โหหรอกน่ะ ได้แต่คลอๆนิดหน่อย แต่เกือบจะร้องก้อเพราะเห็นภาพบรรยากาศวันเก่าๆของพวกเรานั่นแหละ มันคิดถึงเพื่อนนี่หว่า รักเพื่อนๆๆๆๆๆทุกๆๆๆๆๆวันน่ะสัญญาและสาบาน  และคนๆนึงที่ฉันไม่อยากจะลาจากก้อต้องลาจาก เศร้าจัง แต่ฉันได้สิ่งๆนึงที่เป็นตัวแทนว่าคนๆนั้นจะอยู่เคียงข้างฉันตลอดไป ไม่ว่าเวลาที่ฉันจะสุขหรือทุกข์ เค้าจะอยู่เคียงข้างฉัน

 

"รักน่ะค่ะ คิดถึงมากกกกด้วย" 

 

"ลาก่อน....ทุกคน"

 

"ลาก่อน...โรงเจียระไนเพรชแห่งนี้"

 

"ลาก่อน...ช่างเจียระไรฝีมือดีทุกท่านค่ะ"

 

"นู๋จะไม่มีวันลืมเลย"