* + * + SooMoo + * + *

เมื่อก่อนไม่เคยได้คิด ผิดอะไรไม่เคยจะรู้
ไม่ได้ดูเหมือนในสิ่งที่กระทำ ให้ใครบางคนเสียใจ
จนมาจบตรงการแยกทาง ทุกๆอย่างที่เคยทำไว้
ก็ได้กลับมาเตือนย้ำใจให้คิด ว่าฉันนั้นโง่แค่ไหน
อยากจะหมุนเวลาให้กลับยังไง ก็ไม่ย้อนมันคืนได้แล้ว
ได้แต่ขอให้เธอได้โปรดอภัยให้กัน ซักครั้งจะยอมได้มั้ย

ช่วงชีวิตฉันที่ขาดเธอเหมือนจะตาย หัวใจมันทนไม่ไหว
มันคอยแต่มองร้องหาว่าเธออยู่ไหนและเป็นอย่างไร
กลับมาหาฉันได้โปรดเธอนะคนดี ต่อจากนี้ที่เคยร้องไห้
จะไม่ทำให้เธอต้องช้ำและเสียน้ำตา
กลับมาเป็นอย่างเดิมได้มั้ยรักกันอย่างเก่า

แต่ก่อนไม่เป็นอย่างนี้ อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหล
อยากให้เธอได้ฟังว่าฉันละอายที่ทำให้เธอเสียใจ
ถ้าไม่จบตรงการแยกทาง ทุกๆอย่างที่เคยทำไว้
คงไม่กลับมาเตือนย้ำใจให้คิดว่าฉันนั้นโง่แค่ไหน

รู้ว่าแผลที่ฉันนั้นได้ฝากยากจะลบมันไปจากใจ
แต่ว่าขอได้มั้ย ให้เปนฉันได้มั้ย
ให้ฉันรักษาเธอเอง

"อยากให้รู้ว่าเสียใจจริงๆ อยากขอโทษจากใจจริงๆกับสิ่งที่ทำลงไป

ได้โปรดเถอะค่ะ ให้อภัยส้มโอน่ะ ส้มโอไม่อยากรู้สึกแบบนี้ ไม่อยากอยู่ในสภาพแบบนี้

ร้องไห้ไปจนไม่รู้จะเอาน้ำตาที่ไหนมาร้องอีกแล้ว รู้ค่ะว่าทำผิดมาก และพร้อมจะแก้ตัวใหม่อีกครั้ง

ขอเพียงให้อภัยส้มโอน่ะคะ ขอร้องล่ะ.......ค่ะ....."

.. * SooMoo * ..

 

 

 

 

     ชายรูปงาม : ส้มโอจะเอาล่ะหรอ

     ส้มโอ      : ค่ะ

     ชายรูปงาม : ทำไมถึงคิดจะเอาล่ะ เราไม่ได้อยากเข้าคณะนี้ไม่ใช่หรอ แล้วไม่อยากเข้าเภสัชแล้วหรอ

     ส้มโอ      : ก้ออยากค่ะ แต่กลัวไม่ติด ไม่กล้าเสี่ยง

     ชายรูปงาม : ถ้าเป็นเรา เราจะลองเสี่ยงเพราะถ้าเราเอา เราต้องทนอยู่กับสิ่งที่เราไม่ได้รักถึง 4 ปี

     ส้มโอ      : แล้วถ้ามันไม่ติดล่ะค่ะ

     ชายรูปงาม : ถ้าไม่ติดก้อรอสอบใหม่ หรือหาเรียนอย่างอื่นไปก่อนแล้วสอบใหม่

                    อย่างน้อยถ้าเราได้เรียนสิ่งที่เราตั้งใจและรักที่จะเรีนยหรือทำงานมันก้อดีและคุ้มค่ากับเวลาที่เสียไป

 

เป็นไงบ้างกับคำพูดของคนๆนี้ คิดว่าสิ่งที่เขาพูดมันจริงไหม พี่ตอบได้เลยว่ามันจริงทุกอย่างถ้าเราได้ลองมานั่งคิดถึงคำพูดของเขาดู

เขาทำให้พี่รู้สึกชุกคิดขึ้นมาได้ ในสิ่งที่พี่ไท่เคยคิด พี่เชื่อว่าในสถานการณืช่วงนี้คือช่วงแห่งการสอบเข้า

มันมีความคิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในหัวของทุกคน คือ คณะอะไรก้อได้ขอแค่ได้ติด มช. หรือมหาลัยตามที่ต้องการก้อพอ

ไม่มีใครมานั่งคิดว่า ตัวเองจะรักที่จะอยู่กับมันไหม ถึงแม้จะไม่ได้คณะที่ตัวเองต้องการก้อไม่เป็นไร ไม่เอาแล้ว ติดแล้วก้อพอแล้วซิ

พี่เคยคิดมาหมดแล้ว บางทียังปลอบตัวเองว่าก้อดวงชะตากำหนดมาให้เราได้เรียนไอ้นี่มั้ง ซึ่งจริงๆแล้วเราน่าจะนึกถึงว่า

ถ้าเราติดไปแล้วล่ะ แล้วเราได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองไม่ไม่ได้รักมันจริงๆแค่เรียนๆไปตามนั้นเพื่ออยู่มหาลัย

แล้วเราจะรู้ว่าเราไม่สามารถสู้กับมันและคนอื่นๆได้หรอก สุดท้ายเราอาจจะต้องยอมแพ้ไปในที่สุดก้อได้

 

อย่างพี่น่ะ ณ ตอนนี้การเรียนในคณะที่พี่เรียนเรียนอยู่บอกได้เลยว่าไม่ง่ายเลย มันอาจจะไม่ได้ยากแบบที่ว่าเรีนยไม่ได้

แต่มันต้องแข่งกับคนอื่นๆ มันคือการแข่งขันอย่างที่ไม่เคยได้ทำอย่างนี้มาก่อน ทุกคนในคณะนี้เก่งมาก

บางทีพี่ก้อเหนื่อยใจด้วยซ้ำไป แต่พี่ก้อไม่ท้อ พี่สู้เพื่อที่จะไปให้ถึงฝันของตัวเอง ก้อพี่เป็นคนเลือกที่จะเข้ามาหามันนี่

พี่รักที่จะทำ จะอยู่คณะนี้ ดังนั้นพี่จะท้อไม่ได้ นี่เป็นความรู้สึกนึงที่เป็นแรงผลักดันเพื่อให้พี่มีความพยายาม ตั้งใจเรียน

และไม่กลัวต่อใครหน้าไหน ถึงเขาจะเก่งกว่าเราแค่ไหนก้อตาม ขอให้เราทำให้เต็มที่ก้อพอ

 

พี่ก้ออยากฝากให่น้องคิดดูกับเรื่องราวชีวิตช่วงเอนทรานส์กว่าที่พี่จะได้เข้าคณะที่พี่อยากเข้าในมหาลัยที่น้องๆและพี่ก้อหมายมั่นเช่นเดียวกัน

คิดให้ดีก่อนเลือกคณะด้วยล่ะ มิเช่นนั้นอาจจะต้องเสียใจภายหลังก้อได้

 

พี่จะรอน้องๆเดิมตามพวกพี่ๆมากันน่ะค่ะ เรารอคุณอยู่

 

จบล่ะ...